ALGEMENE INFO

'Nacht op Terra' is het vijfde jeugdboek van Nico De Braeckeleer. In tegenstelling tot zijn vorige twee jeugdboeken is het dit keer geen griezel, maar wel fantasy. 'Nacht op Terra' wordt in het voorjaar 2006 uitgegeven bij Abimo Uitgeverij. RayMan ontwerpt de cover. Hij ontwierp eerder ook al de covers voor de boeken van fantasy auteur Luc Embrechts.

(terug naar 'menu NACHT OP TERRA')

KORTE INHOUD

"De donkere vlekken die uit het bos opdoken waren immense paarden. Neen, het waren geen paarden, maar draken. Of een soort van kruising tussen de twee. Op hun rug zaten dwergachtige wezentjes, die een glibberige groengeschubde huid hadden. De kleine oogjes van de wezens gloeiden vervaarlijk rood en hun mond was gevuld met vlijmscherpe tanden. Hun kleine lichaampjes waren in planten gewikkeld. Hun handen en voeten waren eigenlijk klauwen met vlijmscherpe nagels. Het waren wezens die Tiemen zelfs in zijn ergste nachtmerrie niet wilde tegenkomen."

Tiemen wordt al van kindsbeen af in zijn dromen bezocht door Samira, een wondermooi elfenmeisje. Nu Tiemen 12 jaar wordt, overschrijdt het lieftallige meisje de grenzen van zijn droom en dringt de realiteit binnen.

Samira belooft Tiemen mee te nemen op een onwerkelijke reis, maar voor ze hun tocht kunnen aanvatten, wordt het meisje ontvoerd door Tsoren. Met zijn paard Triton gaat Tiemen op zoek naar Samira. Hij belandt op Terra, een verborgen nevenwereld van de aarde, en raakt er verwikkeld in een strijd tegen oeroude schepsels. Hij moet hen overwinnen, want anders zal hij Samira nooit meer zien en wordt het voor altijd… Nacht op Terra.

(terug naar 'menu NACHT OP TERRA')

FRAGMENT

Zo begint "Nacht op Terra" :

Tiemen draaide van zijn linkerzijde op zijn rechterzijde en weer terug, perste zijn oogleden stijf op elkaar, telde duizend schaapjes en daarna duizend roze olifantjes. Niets hielp. Hoe Tiemen ook zijn best deed, hij dommelde niet in. Door al dat wroeten raakte hij alleen maar verstrikt in de lakens.
Zijn slapeloosheid had alles te maken met zijn twaalfde verjaardag morgen. Hij was nieuwsgierig naar wat zijn vader hem cadeau zou doen. Het nieuwe griezelboek van Paul Van Loon? Misschien. Of de dvd van de keileuke tekenfilm 'Robots', die hij samen met zijn vader had gezien? Mogelijk. De kans was natuurlijk groot dat hij een nieuw computerspelletje voor op zijn Playstation kreeg. Stiekem hoopte hij eigenlijk op nieuwe laarzen om op zijn paard Triton te rijden. Zijn oude waren tot op de draad versleten, maar hij wist niet of zijn vader daar zou aan denken.
Het geschenk bleef hem maar door het hoofd malen, maar hij kon onmogelijk raden wat zijn vader hem zou geven. Misschien had Samira er een idee van. Zij wist altijd wel iets meer dan hij. Om Samira te spreken moest Tiemen wel eerst indommelen, want ze verscheen hem enkel in zijn dromen. Samira was namelijk een 'elfenmeisje' dat hem sinds zijn geboorte elke nacht opzocht. Hij noemde haar 'het elfenmeisje', maar eigenlijk wist hij niet of ze wel een elfje was. Ze had geen vleugels, geen puntige oortjes of amandelvormige oogjes. Toch vond hij geen betere manier om haar te beschrijven. Het leek alsof ze uit een sprookjesboek was geklommen. Haar kobaltblauwe irissen straalden levenslust en energie uit, haar puntig wipneusje wees altijd naar de hemel en haar gladde, lichtroze huid omspande haar tere lichaam. Elke keer was ze gekleed in hetzelfde bloemenjurkje waarin geen enkel lapje stof te bespeuren was, maar dat louter bestond uit tientallen kleurrijke bloemen. Zulke bloemen had Tiemen op aarde nog nooit gezien.
Tiemen had al vaak naar haar afkomst gepolst. Hoewel ze al duizenden nachtelijke gesprekken hadden gevoerd over uiteenlopende onderwerpen had Samira die vraag altijd ontweken. Een geheimzinnig glimlachje was haar enige reactie.
Maar kwam Samira eigenlijk wel ergens vandaan? Was ze niet gewoon een hersenspinsel? Het resultaat van zijn rijke verbeelding? Een soort van denkbeeldig vriendinnetje, zo eentje dat enkel opdook in zijn nachtelijke dromen? Hoe kon een verzonnen meisje nu weten welk cadeau hij zou krijgen?
Tiemen veronderstelde dat hij de fantasie geërfd had van zijn vader. Die verdiende zijn brood met het schrijven van romans, die zich vaak afspeelden in verzonnen dimensies.
Hoewel Tiemen er haast zeker van was dat Samira niet echt bestond, was ze zijn beste vriendin. Ze voerden samen leuke, ernstige en intieme gesprekken die één ding gemeen hadden: Tiemen werd er opgewekt van. Het meisje wist elke keer opnieuw zijn ziel te beroeren. Hoe dat mogelijk was als ze niet bestond, was voor Tiemen een raadsel.
Toen Tiemen even niet meer aan zijn cadeau dacht, viel hij in slaap. Hij was nog altijd aan het elfenmeisje aan het denken toen ze zich plotseling neervlijde op de rand van zijn bed. Ze wiegde van links naar rechts terwijl haar blauwe ogen hem geheimzinnig aanstaarden.
'Morgen word je twaalf', lachte het meisje.
De fijne klank van haar hoge stem vulde de kamer en echode even na.
'Tja', zei Tiemen, 'en ik kan maar niet bedenken welk cadeau pa mij zal geven.'
'Ik weet het wel', giechelde het elfenmeisje geheimzinnig, 'maar ik zeg het lekker niet.'
'Oh, kom nou, zeg het… alsjeblieft', voegde hij er haast smekend aan toe.
Samira schudde lichtjes het hoofd van links naar rechts.
'Het moet een verrassing blijven… Trouwens, ik vrees dat ik je nog wat nieuwsgieriger moet maken.'
'Hoezo?' vroeg Tiemen benieuwd.
'Ik heb ook een cadeautje voor jou', glimlachte Samira. 'Tenminste als je het wil.'
Tiemen steunde op beide handen en ging rechtop tegen de bedstijl zitten.
''Tuurlijk, joh. Wat is het?'
'Een reisje.'
'Een reisje? Naar Spanje of zo?' vroeg Tiemen verbaasd.
Samira lachte.
'Neen, Tiemen, een reisje naar mijn wereld.'
'Jouw wereld? Maar daar heb je mij nog nooit iets over willen vertellen.'
'De tijd is rijp', zei het meisje. 'Voor de eerste en meteen ook voor de laatste keer zal ik je niet 's nachts, maar overdag bezoeken. Morgen, op jouw verjaardag, reizen we samen naar mijn wereld.'
'Hoe ziet jouw wereld eruit?'

(terug naar 'menu NACHT OP TERRA')

(terug naar 'menu BOEKEN')