ALGEMENE INFO

'Skelettendans' werd uitgegeven in maart 2005 bij Abimo Uitgeverij. Dit is reeds het derde jeugdboek van Nico De Braeckeleer, maar wel zijn allereerste griezelverhaal. Ann De Bode ontwierp de heerlijk duistere cover. Oktober 2005 verscheen de tweede druk in Vlaanderen en een jaar later, in oktober 2006 werd in Nederland een versie met een nieuwe cover gedrukt.

(terug naar 'menu SKELETTENDANS')

SKELETTENDANS verscheen MAART 2008 ook in een omnibus,
samen met de verhalen "Vampiermanieren" van Guy Didelez
en "Schoolmonsters" van Bavo Dhooge.

KORTE INHOUD

BBBBOOOOOIIING…
De laatste slag echode diep en donker na. Het was twaalf uur!
Toby keek achterom. Zijn blik gleed over de zerken, maar Hans was nergens te bespeuren. Of toch! Daar! Iets paars tussen de grafstenen. Het haar van Hans! Hij moest gevallen zijn. Maar waarom stond hij niet op? Had hij zich bezeerd?
Toby zag dat de waarheid heel wat beangstigender was. Hans kon niet opstaan, omdat een witgele, knokige hand zijn enkel omknelde!

De opa van de dertienjarige Toby is monsterjager. Wanneer Toby na de dood van zijn opa in diens voetsporen treedt, raakt hij al vlug verzeild in een ijzingwekkend avontuur. Skeletten verlaten hun graf om een dans uit te voeren die ene Marshal meester van aarde, hemel en hel moet maken. Toby en zijn vrienden zetten hun leven op het spel om te verhinderen dat de skelettendans wordt uitgevoerd. Maar wie is Marshal, en is hij wel te stoppen?

(terug naar 'menu SKELETTENDANS')

FRAGMENT

Dit fragment komt uit hoofdstuk 13 "Skelettendans rond het Myspkristal". Toby en zijn vrienden zijn uitgeschakeld door Marshal. Deze heeft nu vrij spel om de machten van de duisternis aan te roepen.

Dreigende wolken verduisterden de hemel boven Maasrode. Ze hadden de vorm van misvormde demonische wezens. De onheilspellende wolken pakten samen en hun gefluister klonk als een rollende donder.
Een strakke warme wind, die op zijn pad bladeren en takken genadeloos van bomen rukte, jaagde hen voort.
De maan kreeg geen enkele kans om door het donkere wolkendek te schijnen. De volkomen duisternis joeg zelfs een eenzame nachtuil angst aan. Zijn gele ogen schoten oplettend van links naar rechts zodat niets aan zijn blik ontsnapte.
De insecten die overdag lustig in het gras, het mos en het hogere struikgewas hadden gekrioeld, begaven zich zo diep mogelijk ondergronds.
Een flitsende bliksem glipte als een elektrisch geladen slang uit de zwarte onweerswolken. Een oude eikenboom werd net onder de kruin getroffen en doormidden gekliefd.
Een fractie van een seconde verlichtte het hemelvuur de omgeving. Net lang genoeg om een verdacht figuur, gekleed in een vreemdsoortige paarse mantel, te onthullen. Het was Marshal. Hij grijnsde demonisch.
In de hernieuwde duisternis begaf hij zich naar een open plek in het bos. Hij stak de armen hoog in de lucht alsof hij de bliksem uitdaagde om tot hem te komen. Trillend strekte hij zijn armen nog verder uit alsof hij met de topjes van zijn vingers het zwarte wolkendek wilde beroeren om zo de elektriciteit in zich op te nemen.
Na de rollende donder volgde een onnatuurlijke stilte.
Een tel later schoten tientallen bolbliksems op aarde neer.
Marshal daagde de natuurkrachten uit om deze laatste nacht niet één, maar twee skeletten uit hun graf te roepen.
BOING...

(terug naar 'menu SKELETTENDANS')

(terug naar 'menu BOEKEN')