ALGEMENE INFO

"Horrorville" is het vijfde ijselijke bibberboek van Nico de Braeckeleer. Hij schreef eerder de twee monsterboeken "Skelettendans" en "Bloedmaan" in de reeks 'Toby Flemming, junior monsterjager' en de twee duistere griezelverhalen "De Halloweenbaby" en "Duivelsduister". Horrorville wordt uitgegeven bij bij Abimo Uitgeverij. De ijzige cover is ontworpen door Marjolein Hund.

(terug naar 'menu HORRORVILLE')

KORTE INHOUD

De oude vrouw begroef haar hand in de sneeuw en haalde er een dikke vette aardworm uit, die glansde in het maanlicht. Ze propte de glibberige pier in haar mond terwijl ze in verrukking op het sneeuwtapijt kronkelde. Mijn buurvrouw was knettergek!

Na de scheiding van haar ouders verhuist de 13-jarige Ella met haar moeder van de grote stad naar het afgelegen plattelandsstadje Horville. Ella geeft het plaatsje al vlug de bijnaam Horrorville omdat de inwoners er zich zo zonderling gedragen.
Waarom is zout verboden in het stadje? Waarom houden de burgers zulke vreemde vieringen? Waarom is de buurvrouw dol op wormen? En wie is de man in het zwart die Ella voortdurend achtervolgt?
Als Ella beseft wat er aan de hand is, zit er maar één ding op: ontsnappen! Maar is er wel een uitweg uit dit spookstadje?

(terug naar 'menu HORRORVILLE')

FRAGMENT

Normaal is er niets rustgevender dan ronddobberen in een badkuip gevuld met warm water, je evakostuum verborgen onder een dikke schuimkraag, in je ene hand een koel glas limonade en in je andere een grote zak chips.
Maar nu kon ik niet ten volle genieten van mijn badmoment, omdat de gebeurtenissen van de afgelopen dagen me geen seconde loslieten. Ook flarden van de gesprekken met de man in het zwart en met Victoria en Kika spookten door mijn hoofd.
Peinzend propte ik het ene na het andere gefrituurde aardappelschijfje in mijn mond. De bosbessenlimonade kietelde mijn tong en liet een frisse smaak achter, waar ik even van genoot, om vervolgens de chips verder op te peuzelen.
Ik probeerde de nare gedachten die in mijn hoofd ronddobberden helemaal los te laten door me te concentreren op de prikkels die door mijn zintuigen werden geregistreerd: het warme water en de bubbels tegen mijn naakte huid, de lentefrisse geur van het aroma van de badparels, de zoete smaak van de limonade die in schril contrast stond met de zoute chips, het kalmerende geluid van de stilte en de aanblik van de bijna perfecte, rustgevende duisternis om me heen.
Toen ik eindelijk een beetje tot rust kwam, zette ik mijn lege glas op de brede rand van de badkuip en sloot mijn ogen. Op dat ogenblik voelde ik iets over mijn bil glijden, als de zachte aanraking van satijn. Was het stuk zeep in bad gegleden?
Ik tastte met mijn hand de bodem van de badkuip af, maar vond de zeep nergens. Ik opende mijn ogen en stelde vast dat de zeep nog steeds op de rand van het bad lag.
Wat was er dan in gevallen?
Ik ging wat meer rechtop zitten en legde mijn zak chips naast het lege glas zodat ik met beide handen kon zoeken.
Niets.
Omdat ik de badkamerlichten niet had aangeknipt, kon ik ook niet zien wat er in het water ronddreef. Maar zelfs als er voldoende licht was geweest, zou de dikke schuimkraag me het zicht belet hebben.
Plotseling voelde ik iets langs mijn kuit naar beneden glijden, ik graaide ernaar maar was een halve seconde te laat.
Ineens zag ik dat het waterniveau aan het zakken was. Stond het klepje van het afvoergat open?
Net toen ik dat wilde controleren, glibberde er iets over mijn buik. Het glipte van mijn onderbuik naar boven, tot op mijn borst. Ik huiverde toen het ding uit het schuim opdook.
Een worm! Een vettige, paarsblauwe aardworm!
Ondanks de duisternis was hij dicht genoeg bij mijn gezicht om hem goed te kunnen bekijken.
Het was de dikste worm die ik ooit had gezien. Dikker dan de gespierde bovenarm van een bodybuilder.
Ik slaakte een ijselijke gil en wipte uit bad.

(terug naar 'menu HORRORVILLE')

(terug naar 'menu BOEKEN')